2026-03-09
Merijn Boom
Het is een herkenbare frustratie aan beide kanten van de organisatie. IT presenteert een oplossing die robuust, veilig en schaalbaar is. De business reageert dat het te complex is, te traag, of simpelweg niet wat er gevraagd werd.
Vanuit het perspectief van de business is IT aan het overreguleren. Vanuit het perspectief van IT kiest de business voor een kortere weg die later voor problemen zal zorgen. Beiden hebben meestal gelijk. En dat is precies de reden waarom hetzelfde patroon zich blijft herhalen.
IT en de business optimaliseren voor verschillende zaken. IT focust op stabiliteit, risico, afhankelijkheden en onderhoudbaarheid op de lange termijn. Beslissingen worden beoordeeld op basis van wat er mis kan gaan, niet alleen op wat vandaag werkt.
De business opereert in een andere realiteit. Snelheid is belangrijk. Eenvoud is belangrijk. Wat het zwaarst weegt, is of het werk door kan gaan en of er nu resultaten geleverd kunnen worden.
Geen van beide perspectieven is onredelijk. Het probleem is niet het verschil zelf, maar het moment waarop beslissingen worden genomen. Keuzes liggen vaak al vast voordat deze perspectieven op de juiste manier met elkaar verbonden zijn.
Wat later op een meningsverschil lijkt, is vaak iets anders: mensen geven antwoord op verschillende vragen, nadat de beslissing al vorm heeft gekregen.
Dit wordt zichtbaar wanneer oplossingen technisch gezien logisch zijn, maar operationeel niet landen. Neem beveiligingsmaatregelen zoals tweestapsverificatie (2FA).
Vanuit IT-perspectief is de redenering helder: risicoreductie en bescherming. Vanuit het perspectief van de gebruiker is het frictie. Weer een extra stap. De zoveelste onderbreking. Iets wat hapert op het moment dat je haast hebt.
Wanneer het misgaat, krijgt IT de schuld. Wanneer het werkt, wordt het nauwelijks opgemerkt. Het probleem is niet de oplossing zelf. Het is dat de context achter de oplossing nooit de basis heeft gevormd voor de oorspronkelijke beslissing.
Zakelijke beslissingen lijken vaak logisch binnen de context van de business. Een eenvoudigere oplossing voelt sneller en makkelijker te adopteren. Wat op dat moment meestal onzichtbaar is, zijn de technische gevolgen: afhankelijkheden, de onderhoudslast en de architecturale impact.
Die overwegingen komen pas later naar boven, wanneer verandering duur wordt. Tegelijkertijd kunnen IT-beslissingen abstract aanvoelen voor de werkvloer. Risico's worden conceptueel besproken, terwijl de operationele pijn niet volledig wordt ervaren.
Beide partijen handelen op basis van onvolledige informatie. En beiden gaan ervan uit dat hun perspectief voldoende is om een besluit te nemen. Dat is het meestal niet.
De kloof wordt opnieuw zichtbaar wanneer oplossingen als 'klaar' worden beschouwd. De business beoordeelt succes op basis van bruikbaarheid en flow: kunnen mensen werken zonder frictie? IT beoordeelt succes op basis van oplevering en stabiliteit: voldoet de oplossing aan de overeengekomen eisen?
Wanneer deze definities nooit op één lijn zijn gebracht voordat de beslissingen werden genomen, is teleurstelling onvermijdelijk. Niet omdat er iemand heeft gefaald, maar omdat 'klaar' simpelweg nooit hetzelfde betekende.
Pas achteraf wordt duidelijk dat het gesprek nooit over hetzelfde onderwerp ging.
Wat dit patroon zo hardnekkig maakt, is dat het zelden als falen voelt terwijl de beslissingen worden genomen. Er wordt een richting gekozen. Een budget wordt goedgekeurd. Een planning wordt gecommuniceerd.
Niets voelt nog definitief. Alles lijkt nog aanpasbaar. In werkelijkheid is de beslissing dan al uitgehard. Zodra verwachtingen zijn gewekt en toezeggingen zijn gedaan, wordt afstemming correctief in plaats van verkennend.
Gesprekken verschuiven van 'wat moeten we kiezen' naar 'hoe laten we dit werken'. Tegen de tijd dat de scheefgroei zichtbaar wordt, voelt het bijsturen van de koers als te kostbaar.
De meeste organisaties werken al samen. Er wordt vergaderd. Voorstellen worden beoordeeld. Tickets worden afgehandeld. Maar het samen nadenken moet eerder gebeuren.
Het betekent begrijpen waar de andere kant op optimaliseert voordat een beslissing wordt geformuleerd. Het betekent het naar boven halen van aannames, risico's en afwegingen terwijl er nog ruimte is om te kiezen.
Dit gaat niet over betere communicatievaardigheden. Het gaat over een beter ontwerp van het besluitvormingsproces.
IT-problemen blijven bestaan, niet omdat oplossingen fout zijn, maar omdat beslissingen worden genomen zonder gedeelde context op het moment dat het er het meest toe deed.
Wanneer IT en de business verschillende oplossingen kiezen, is dat zelden eigenwijsheid of incompetentie. Het is de voorspelbare uitkomst van rationele perspectieven die elkaar te laat in het proces ontmoeten.
Zolang de afstemming pas begint na de commitment, zullen de resultaten hetzelfde blijven. De echte uitdaging is niet het kiezen van betere oplossingen. Het is herkennen welke gesprekken moeten plaatsvinden voordat beslissingen onomkeerbaar worden.
Bezoek de Tible Group pagina
Neem contact met ons op voor een gratis adviesgesprek.